اثیری

خداوند در قرآن كريم، هدف از خلقت انسان را عبادت خود ذكر كرده است، آنجا كه مى‏فرمايد:

و جِنّ و اِنس را نيافريدم، جز براى آنكه مرا بپرستند.

اسلام، دينى است كامل و همه جانبه‏نگر كه همه نيازهاى فردى و اجتماعى انسان را در نظر داشته است و اگر به دستورات آن عمل شود، سعادت دنيا و عقبا را در پى دارد. عبادت نيز همچون ديگر دستورات آيين اسلام، هم جنبه فردى دارد و هم جنبه اجتماعى. اسلام، زُهد صوفيانه به معناى از مردم بُريدن و كُنج عبادت گُزيدن را به شدّت رد كرده و مسلمانان را از آن باز داشته است. لذا مى‏بينيم كه به جا آوردن نماز نيز - كه بهترين و نزديك‏ترين راه ارتباط با معبود است - به صورت دسته‏جمعى توصيه شده است و فرد در كنار جمع، با خداى خويش خلوت كرده، راز و نياز مى‏كند.

بارزترين جنبه اجتماعى عبادت، خدمت به مردم و برآوردن نيازهاى آنان است.

پيامبران الهى و امامان معصوم، دلسوزترين و خدمتگزارترين انسانها نسبت به جامعه بوده‏اند و براى هدايت مردم و  در آسايش بودن آنها مشكلات طاقت‏فرسايى را به جان مى‏خريده‏اند. قرآن كريم، درباره پيامبر اسلام مى‏فرمايد:

به درستى كه براى شما پيامبرى از خودتان آمد كه بر او دشوار است شما در رنج بيفتيد، به (هدايت) شما حريص، و نسبت به مؤمنان، دلسوز و مهربان است.

نوشته شده توسط نازنین جمشيديان در پنجشنبه 1387/10/26 ساعت 11 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت